Lorca Muerte de un poeta

 

 

 

 

 



Federico Garcia Lorca

Vida de Federico García Lorca

Federico Garcia Lorca

AΠΟ ΤΗΝ << ΩΔΗ ΣΤΟΝ ΓΟΥΩΛΤ ΟΥΙΤΜΑΜ >>

Ούτε στιγμή , όμορφε γέρο μου Γουώλτ Ουίτμαν ,

τα γένια σου δεν έπαψα να βλέπω γιομάτα πεταλούδες

μήτε τους βελούδινους ώμους σου που το φεγγάρι τους κούρασε .

Μήτε τη φωνή σου σαν μια κολόνα στάχτη ,

Γέρο μου , όμορφε σαν καταχνιά ,

που στέναζες όμοια μ' ένα πουλί

με το γένος διαπερασμένο με βελόνα .

Του σάτυρου εχθρέ

εχθρέ τ' αμπελιού

εραστή κορμιών κάτω από πρόσωπα λινά .

Ούτε για μια στιγμή , ώ άντρίκια ομορφιά ,

που σε βουνά από κάρβουνο , ρεκλάμες και σιδηρόδρομους

νειρεύτηκες πως ήσουν ποταμός και πως κοιμόσουν σαν ποτάμι

πλάι στον σύντροφο που έβαζε στον κόρφο του

μιας άπραγης λιοπάρδαλης τη μικρή οδύνη .

Και συ , Γουώλτ Ουίτμαν , ωραίε , κοιμού στου Χούντσωνα τις όχθες ,

με τα γένια στραμμένα στον πόλο και τα χέρια σου ανοιχτά .

Η γλώσσα σου , πηλός μαλακός είτε χιόνι , κραυγάζει .

Κοιμήσου : τίποτα δε μένει πια !

Οι τοίχοι χορεύοντας αναταράζουν τα λειβάδια

κ' η Αμερική καταβροχθίζει μηχανές και κλάματα .

Θέλω ο σφοδρός αγέρας της πιο τρίσβαθης νύχτας

ν' αφήσει άνθη και γράμματα στο γεφυρότοξο που κοιμάσαι

κι ένας αράπης μικρός ν' αναγγείλει στους λευκούς του χρυσού

πως έρχεται πια του σταχυού η βασιλεία !

Μετάφραση : Mανώλη Αναγνωστάκη - Κλείτου Κύρου