1971
Η Αμερική έχει τόσους δρόμους !
Σε κάθε δρόμο κάποιος χαμένος .
Και θά ' πρεπε μήπως να λυπόμαστε τα κορίτσια
που σ' εννιά μήνες απ' απόψε θα γεννάνε ;
Θά ' πρεπε μήπως να λυπόμαστε που γεννηθήκαμε
Αμερικάνοι ; Εδώ , χαμένοι στα σταυροδρόμια ,
προσπαθώντας να βρούμε τη θέση μας στο χάρτη .
΄Απειρες πόλεις , άπειρα άστρα μικρά ...
Η Αμερική μας έχει κυκλώσει .
Και τα ποιήματα πού ' πεσαν απ' τά στόματά μας
σαν άστρα τον Αύγουστο ...
Ψάξ ' τα στον Ειρηνικό .
ΤΟ ΤΗΛΕΦΩΝΟ ΤΗΣ ΜΟΥΣΑΣ
Νυσταγμένα η μούσα σε μένα : << Ας μείνουμε φίλοι ,
καλοί φίλοι , αλλά μόνο φίλοι . Καταλαβαίνεις >> .
Και χασμουρήθηκε . Και φίλησε για τελευταία φορά τ' αυτί μου .
Που πριν λίγο , κλαίγοντας στο άγγιγμά μου , είχε ψιθυρίσει :
<< Σ' αγαπούσα κάποτε >> . Και << ΄Οχι , δεν τον αγαπάω αυτόν. ΄Οχι ύστερ' από όσα έκανε >> . Αργότερα ,
Ενώ την βοηθώ να ξανακουμπώσει τη νυχτικιά της :
<< Συγγνώμη , είναι που δεν έχω φαίνεται πια πόθο >> .
Αναστενάζοντας : << Για σένα , εννοώ >> . Μακριά σιωπή . Τέλος : << ΄Ησουνα πάντα τόσο σοβαρός >> . Οπότε
εγώ χαμογελαστά , σκοτεινά . Κι έτσι κι έφτασα
να κοιμάμαι δίπλα της , όχι μαζί της χωρίς όνειρα .
Της τηλεφωνώ πότε πότε , υπεραστικό τώρα .
Και γνωρίζει ακόμη τη φωνή μου , αλλά ακούω ,
πάντα από μέσα τη μουσική του γραμμοφώνου της ,
το γέλιο των νεαρών με τα κλειδιά τους .
Κάπου έχω γραμμένο τόν αριθμό της .
Μετάφραση : Κατερίνα Αγγελάκη Ρουκ
