Η ζωή μας μια φορά μας δίνεται - Χρόνης Μίσσιος

«Χωρίσαμε τη μέρα σε πτώματα στιγμών, σε σκοτωμένες ώρες που τις θάβουμε μέσα μας, μέσα στις σπηλιές του είναι μας, μέσα στις σπηλιές όπου γεννιέται η ελευθερία της επιθυμίας, και τις μπαζώνουμε με όλων των ειδών τα σκατά και τα σκουπίδια που μας πασάρουν σαν «αξίες, σαν ανάγκες», σαν «ηθική», σαν «πολιτισμό». Κάναμε το σώμα μας ένα απέραντο νεκροταφείο δολοφονημένων επιθυμιών και προσδοκιών, αφήνουμε τα πιο σημαντικά, τα πιο ουσιαστικά πράγματα, όπως να παίξουμε και να κουβεντιάσουμε με τα παιδιά και τα ζώα, με τα λουλούδια και τα δέντρα, να παίξουμε και να χαρούμε μεταξύ μας, να κάνουμε έρωτα, ν απολαύσουμε τη φύση, τις ομορφιές του ανθρώπινου χεριού και του πνεύματος, να κατεβούμε τρυφερά μέσα μας, να γνωρίσουμε τον εαυτό μας και τον διπλανό μας»

Le Message - Jacques Prevert

ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ

Η πόρτα που κάποιος την άνοιξε

Η πόρτα που κάποιος την ξανάκλεισε

Η καρέκλα όπου κάποιος εκάθησε

Η γάτα που κάποιος την χάιδεψε

Το φρούτο που κάποιος το δάγκωσε

Το γράμμα που κάποιος το διάβασε

Η καρέκλα που κάποιος την αναποδογύρισε

Η πόρτα που κάποιος την άνοιξε

Ο δρόμος όπου κάποιος ακόμα τρέχει

Το δάσος που κάποιος το περνά

Το ποτάμι όπου κάποιος πέφτει μέσα

Το νοσοκομείο όπου κάποιος πεθαίνει .

Μετάφραση : Μ . Δ . ΣΤΑΣΙΝΟΠΟΥΛΟΥ

 
Le Message

La porte que quelqu'un a ouverte
La porte que quelqu'un a refermée
La chaise où quelqu'un s'est assis
Le chat que quelqu'un a caressé
Le fruit que quelqu'un a mordu
La lettre que quelqu'un a lue
La chaise que quelqu'un a renversée
La porte que quelqu'un a ouverte
La route où quelqu'un court encore
Le bois que quelqu'un traverse
La rivière où quelqu'un se jette
L'hôpital où quelqu'un est mort.

Jack Kerouac

227ο  Χορικό

Μιζέρια και σκατά ,

Πονάω ολόκληρος

Και περιμένω χωρίς έλεος

Να συμβούν τα χειρότερα .

Είμαι εντελώς χαμένος ,

 Δεν έχω ελπίδα

Αν και γνωρίζω πως αυτή η αυθαίρετη αντίληψη

του πόνου

βασανίζει

τα μεταφυσικά

ανάπηρα νεύρα μου ,

κι ούτε υπάρχω πλέον ούτε τραγουδώ ,

και έχω πληρωθεί

για τη δουλειά που έκανα

όταν ήμουν νέος

τότε που η δουλειά ήταν διασκέδαση

και δεν ξέρω πως να ονομάσω τον οίκτο ,

δεν έχω πια μπλουζ

δεν έχω παπούτσια , δεν έχω μάτια

δεν έχω γλώσσες παπουτσιών , πνεμόνια ,

δεν έχω χαρά , δεν έχω τέχνη ,

δεν έχω τίποτα να κάνω , τίποτα ν'αποχωριστώ ,

μαλλιά να κόψω

πεζοδρόμια να φτύσω ,

λέξεις να κάνω να πετάξουν

έτσι για πλάκα ,

τρόμο και αυτοσχέδια ποίηση

για να καλύψω το γεγονός ότι φοβάμαι

να δουλέψω σε μια μόνιμη δουλειά .

Ζούγκλες τριχών επάνω στους καρπούς μου

μεγενθυμένες 1000 φορές

στην Κόλαση της Αιωνιότητας

Μετάφραση : Ρούμπη Θεοφανοπούλου