( Απόσπασμα )
Θυμάσαι -αλήθεια πότε ήταν ;- πως με κοίταζες , ως ταπεινός προσκυνητής ;
Θυμάμαι -πόσος καιρός να πέρασε ; - πως ακίνητος εκστατικός , στη θέα
μου στεκόσουν ;
Θυμάμαι -μάλλον δεν θα θυμάσαι -πως το βλέμμα , η ψυχή , ο νους , το σώμα
σου όλο πως γαλήνεύε , πως ένιωθες εντός σου ;
Θυμάσαι -ήσουν μόνος ή με συντροφιά , κι εγώ δεν το θυμάμαι -πως
άφωνος ψιθύριζες << πο , πο , κοίτα ομορφιά >> λίγο πριν το σκοτάδι γείρω ;
Μπα , που να θυμάσαι τώρα πια τέτοιες στιγμές τι λένε .
Πάει , φίλε , πια , χαθήκαμε , πως να βρεθούμε τώρα ...
Εγώ να κλίνω προς δυσμάς κι εσύ στα δήθεν μεσουράνια ...
