ΚΩΣΤΑΣ ΒΑΡΝΑΛΗΣ : ΕΘΝΙΚΗ ΑΝΑΞΙΩΤΗΣ

η φώτο από :http://www1.rizospastis.gr/stor

( Ο Κεραμεικός των Ναζήδων )

Σκύβε , ραγιά , κατάχαμα στη λάσπη

και ξύνε τ' άρβυλά σου με τα νύχια .

Κι όσο βαστάς , γενού μικρός . Και τρέμε ,

σαν περνάς το μαρμάρινο κατώφλι .

Και πέτα την ψυχή σου στα σκουπίδια ,

τ' αχρείαστο ράκος , αφού χρόνια τώρα

την ατιμάζουν οι προσκυνημένοι .

Που μπαίνει εδώ , ψυχή δεν πρέπει νά χει !

Μπροστά σου η πιο πλατιά του κόσμου πύλη

και μέσα οι διαλεμένοι των κριμάτων .

Η Ελλάδα τους κουνάει στην αγκαλιά της ,

γιατί χαλάσαν τα μισά παιδιά της .

΄Οξω μάβρα , γυμνά τα λίγα δέντρα .

Μέσα λόγγος οι πράσινες οι δάφνες .

΄Οξω αλυσίδες , θάνατος και νύχτα .

Μέσα φως , αρχοντιά κι αθανασία .

Αν το χωριό σου κόψανε και βιάσαν

πλάι στη σφαγμένη μάνα το κοράσι

κι αν κρέμασαν τ' αγόρια σου απ' το δέντρο

και σένα σε κυνήγησαν οι σφαίρες ,

καλότυχε , που γλύτωσες ! Και τώρα ,

προσκύνα τους , σιγά , μην τους ξυπνήσεις .

Τους σάρωσε η καρδιά του παρτιζάνου ,

μα πίσω τους ξανάφερε ο Γραικύλος .

Κοίτα ! Η Δόξα μονάχη περπατώντας

<< μελετάει τα λαμπρά τα παληκάρια >>

και χαράζει στην πλάκα τ' ονομά τους .

Κ' εσύ δεν έχεις όνομα και τάφο !...

Σ' Ανατολή και Δύση αίμα και φλόγες

από Καλάβρυτα ίσαμε Νταχάου ,

και στην αιματολάσπη και στη στάχτη

φτύνει και ξαναφτύν' η προδοσία !

Κάν' ένα βήμα πίσω ! Σε ρωτάνε

τ' αφτόματα : << ποιος είσαι ; >> Μην ξεχάσεις ,

<< Τούρκος >> να πεις ! Το πιο μεγάλο κρίμα

να σαι ΄Ελληνας στη σκλάβα σου πατρίδα .

Τρομάρα και νροπή ! Σε κυνηγάνε

οι νόμοι των θεών και των ολίγων ,

των κυρίων τ' ουρανού και γης κι ανθρώπων

Και τιμή σου νά σαι άτιμος και δούλος !

Και μάθε το καλά τό μαθημά σου ,

με μάλαμα γραμμένο στον πυλώνα ,

ύμνος χρυσός τ' αθάνατου Πινδάρου :

- << Τιμάτε οι σκοτωμένοι τους φονιάδες !

>> Τιμάτε οι προδομένοι τους προδότες !

>> Τιμάτε τους χτηνάνθρωπους οι ανθρώποι !

>> Διπλαρώνετε κάθε ξένο αλήτη !

>> Προδίνετε με μάσκα ή χωρίς μάσκα 

>> και σκοτώνετε μ' άρματα δικά του

>> όσους δεν τον αφήνουν να ριζώσει ! >>

Στη σαπίλα του << ελεύθερου ... υποκόσμου >>

οι κατασάπιοι μοναχά πρωτέβουν !

ΚΩΣΤΑΣ ΒΑΡΝΑΛΗΣ

"ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΚΟΣΜΟΣ"

ΝΟΕΜΒΡΙΟΣ 1978

Κώστας Βάρναλης

ΣΤΟΝ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΛΑΟ

Για κάλλιο πάντα επάλεβες , στα χείρου εκάτρακύλας .

Σε γράφανε θεογέννητο , σ' είχανε γιο της σκύλας .

Ντόπια και ξένα παγανά , συδυό συντρείς , ασκέρι

κι ο τζανταρμάς κι ο δέσποτας μαζί με τον μπαγκέρη

σε βάζαν ν ' άψηλοκοιτάς , που θα κατέβει εκείθες

σπαθοφόρος αρχάγγελος να σφάζει όλους τους Σκύθες .

Δικό σου τίποτα δεν είχες μάιδε τον έαφτό σου

ένα μονάχα σου αγαθό και δόξα ο θανατός σου !

- Καρτερικά , σα χριστιανός , βαθιά στη λάσπη μένε .

- ΄Οχι , λαέ ακάτάλυτε και πάντα προδομένε !

π.σ. Ελεύθερος Κόσμος

                          

Κώστας Βάρναλης : Η Μάνα του Χριστού

Η ΜΑΝΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

Πως οι δρόμοι ευωδάνε με βάγια στρωμένοι
ηλιοπάτητοι δρόμοι και γύρω μπαξέδες!
Η χαρά της γιορτής όλο πιότερο αξαίνει
και μακριάθε βογκάει και μακριάθε ανεβαίνει.

Τη χαρά σου, Λαοθάλασσα, κύμα το κύμα,
των αλλώνε τα μίση καιρό τηνε θρέφαν
κι αν η μαύρη σου κάκητα δίψαε το κρίμα,
να που βρήκε το θύμα της, άκακο θύμα!

Α! πώς είχα σα μάνα κ΄εγώ λαχταρήσει
(ήταν όνειρο κ΄΄εμεινεν, άχνα και πάει)
σαν και τ΄άλλα σου αδέρφια να σ΄είχα γεννήσει
κι΄από δόξες αλάργα κι αλάργ΄από μίση!

Ένα κόκκινο σπίτι σ΄αυλή με πηγάδι...
και μιά δράνα γιομάτη τσαμπιά κεχριμπάρι...
νοικοκύρης καλός να γυρνάς κάθε βράδυ,
το χρυσό, σιγαλό και γλυκό σαν το λάδι.

Κι άμ΄ανοίγεις την πόρτα με πριόνια στο χέρι,
με τα ρούχα γεματα ψιλό ροκανίδι,
(άσπρα γένια, άσπρα χέρια) η συμβία περιστέρι
ν΄ανασενει βαθιά τ΄όλο κέδρον αγέρι.

Κι αφού λίγο σταθείς και το σπίτι γεμίσει
τον καλό σου τον ίσκιο, Πατέρα κι Αφέντη,
η ακριβή σου να βγαίνει νερό να σου χύσει,
ο ανυπόμονος δείπνος με γέλια ν΄αρχίσει.

Κι ο κατάχρονος θάνατος θα΄τανε μέλι
και πολλή φύτρα θ΄άφηνες τέκνα κι αγγόνια
καθενού και κοπάδι, χωράφι κι αμπέλι,
τ΄αργαστήρι εκεινού, που την τέχνη σου θέλει.

Κατεβάζω στα μάτια τη μαύρη ομπόλια,
γιά να πάψει κι ο νους με τα μάτια να βλέπει...
Ξεφαντώνουν τ΄αηδόνια στα γύρω περβόλια,
λεϊμονιάς σε κυκλώνει λεπτή μοσκοβόλια.

Φευγεις πάνου στην άνοιξη, γιέ μου καλέ μου,
Άνοιξή μου γλυκιά, γυρισμό που δεν εχεις.
Η ομορφιά σου βασίλεψε κίτρινη γιέ μου,
δε μιλάς, δεν κοιτάς, πώς μαδιέμαι, γλυκέ μου!

Καθώς κλαίει, σαν της πέρνουν το τέκνο, η δαμάλα,
ξεφωνίζω και νόημα δεν έχουν τα λόγια.
Στύλωσέ μου τα δυό σου τα μάτια μεγάλα:
τρέχουν αίμα τα στήθια, που βύζαξες γάλα.

Πώς αδύναμη στάθηκε τόσο η καρδιά σου
στα λαμπρά Γεροσόλυμα Καίσαρας νά μπεις!
Αν τα πλήθη αλαλάζανε ξώφρενα (αλιά σου!)
δεν ηξέραν ακόμα ούτε ποιό τ΄όνομά σου!

Κει στο πλάγι δαγκάναν οι οχτροί σου τα χείλη...
Δολερά ξεσηκώσανε τ΄άγνωμα πλήθη
κι όσο ο γήλιος να πέσει και νά΄ρθει το δείλι,
το σταυρό σου καρφώσαν οι οχτροί σου κ΄οι φίλοι.

Μα γιατί να σταθείς να σε πιάσουν! Κι΄ακόμα,
σα ρωτήσανε:"Ποίος ο Χριστός;" τ είπες"Να με"!
Αχ! δεν ξέρει, τι λέει το πικρό μου το στόμα!
Τριάντα χρόνια παιδί μου δε σ΄έμαθ΄ακόμα!

KΩΣΤΑΣ ΒΑΡΝΑΛΗΣ : O TΡΕΛΟΣ

Είχα γυναίκα και ζα ,
είχα μια Βάσω με βυζα ,
μα προκοπή δεν είχα .
Σε ποιο χαρέμι να παχαίνει
στα μαξιλάρια ξαπλωμένη
μασώντας τη μαστίχα .

Μ' αν κυλήσει μια ο τροχός
και στην Πόλη μπούμε ,
σκλάβες χανουμόπουλα
πο ' χει τα τραβούμε .

πηγή : Ελληνική Ερωτική  Ποίηση